Lieve Mark

T is vandaag 1 jaar geleden dat je van ons weg ging. Nog altijd is het niet te begrijpen. Had je maar geweten hoeveel mensen je hier verdriet mee zou doen en hoe erg je gemist zou worden.
Want dat doen we. Zoveel momenten die we niet meer met je kunnen delen. T voelt nog altijd zo oneerlijk en vooral onwerkelijk.

Naud beseft niet dat jij er niet meer bent. Maar een man in zijn leven is toch wel heel erg belangrijk. Opa is de enige man in zijn leven die er altijd is. Opa is zijn Held. En ik ben zo trots op dat kleine mannetje. Het is zo mooi om te zien hoe hij begint te stralen als hij hoort dat Opa op bezoek komt of als we bij Opa en Oma op bezoek zullen gaan.
Vorige week zei ik hem smiddags toen hij even naar bed toe moest dat we, als hij uit bed zou komen, naar Opa en Oma toe zouden gaan. Dat zeg ik ook niet nog een keer. Hij ging niet slapen, duurde ruim een half uur voordat hij ophield met Opa en Oma roepen.
Ik ben zo blij dat zij er zijn en dat Naud zo gek op hun is.

Maar jij zou de belangrijkste man in zijn leven moeten zijn.
Nauds Papa.
Nauds Held.
Hij zou zo moeten gaan stralen wanneer zijn Papa uit zijn werk thuis zou komen.
En t besef dat t niet zo mag zijn is elke dag pijnlijk.

1e paasdag vandaag. Een dag die leuk hoort te zijn.... Het is dubbel.

Naud heeft voor de eerste keer eitjes gezocht.
Ik heb getwijfeld of ik eitjes zou neerleggen/verstoppen.
Zou hij het begrijpen? Hij weet nieteens wie de paashaas is :p

Maar ik heb het toch gedaan.
Ik wou gewoon zijn reactie zien.
Die was gelukkig zoals ik gehoopt had.

En zeg nou zelf. Dit is toch onbetaalbaar?
De verbazing. De vrolijkheid. Dat tovert dan een glimlach op mijn gezicht.

En dan ben ik vooral dankbaar.
Dankbaar voor de tijd die we samen gehad hebben...
En dankbaar dat uit die tijd zoiets moois voortgekomen is. Uit liefde voor elkaar.
Iets wat niemand kan ontkennen.

Naud is daar het prachtige bewijs van. Ons mannetje.
Een stukje van jou leeft verder in hem.

Lieve Mark,
We missen je.