Papa

Wanneer je het woord 'papa' opzoekt in de Dikke van Dale, vind je de volgende betekenis:

pa·pa (de; m; meervoud: papa's; verkleinwoord: papaatje)  
1.   vader

Zoek je vervolgens het woord 'vader' op, staat er dit: 

va·der (de; m; meervoud: vaders)  
1.   man die een of meer kinderen heeft

Het eerste woord dat vervolgens in mijn hoofd opkomt is: 'nietszeggend'.
Ja, een papa is een man die een of meer kinderen heeft.
Maar is dat alles?
Ik vind van niet.


Een papa is naar mijn mening zoveel meer dan alleen een man die een of meer kinderen heeft.
Een papa is de belangrijkste man in je leven. Hij is de man die je opvoed, je normen en waarden leert, je liefde en aandacht geeft....

Voor jongens is hij het grote voorbeeld, hun idool, hun held.
"Later wil ik net zo groot en sterk worden als papa".

Voor meisjes is hij de sterke man die hun altijd zal beschermen.
"Later als ik groot ben trouw ik met papa".
Hoeveel kleine meisjes doen die uitspraak?
Vele onderzoeken hebben dan ook uitgewezen dat een vrouw een partner uitzoekt die op haar vader lijkt.

Wanneer een meisje uiteindelijk moeder wordt zijn er twee belangrijke mannen in haar leven. Haar eigen papa en de papa van haar kind(eren). Haar eigen papa wordt niet minder belangrijk. Hij zal de status 'belangrijkste man' wel moeten delen, want de papa van haar kind is minstens zo belangrijk.

Voor de meesten van ons is het woord 'papa' dan ook iets vanzelfsprekends. We zijn ermee opgegroeid, we weten niet beter dan dat de man die ons opgevoed heeft, de man die samen is/was met mama, papa genoemd wordt.




Voor Naud (en hij is vast niet de enige) is het woord 'papa' niet vanzelfsprekend. 
Hij was 10 maanden toen zijn papa overleed en wordt binnenkort 3 jaar.
Hij ziet overal om zich heen dat andere kindjes een papa en een mama hebben.
Waar ik bang voor was toen Mark net overleden was, wordt werkelijkheid. Naud begint zich af te vragen welke betekenis het woord 'papa' heeft.

Inmiddels is Peter bijna een half jaar in ons leven. Hij is de belangrijkste man in Nauds leven en heeft hierdoor toch ook een beetje de 'vaderrol' toebedeeld gekregen. We waren het er over eens dat het prima zou zijn als Naud papa tegen hem zou gaan zeggen, maar dat Naud daar uit zichzelf mee zou moeten beginnen. Het woord papa moest hem niet door ons in de mond gelegd worden.

Naud heeft inmiddels zelf bedacht dat Peter dan wel zijn papa moet zijn.
Weken geleden begon hij met voorzichtig 'papa' zeggen. Vooral wanneer ik hem op school opgehaald had en we onderweg naar huis waren, zat hij achterop de fiets te oefenen met het woordje papa. De eerste paar keren negeerde ik het gewoon. Maar uiteindelijk vroeg ik hem dan toch: "wat is papa?".
Zijn antwoord: "Peter".
Dus herhaalde ik hem door te vragen: "Is Peter jouw papa?"
Waarop hij dan zei: "Ja, Peter papa" en vervolgens een lachend maar ook onzeker vragend "Nee he".

Omdat Peter en ik afgesproken hadden om het niet zelf te gaan stimuleren, liet ik het daarbij. Als hij "nee he" zei, ging ik hem niet verbeteren maar liet ik het onderwerp rusten.
Steeds vaker merk ik dat Naud de bevestiging bij mij zoekt. Hij zegt "papa Peter", verbeterd zichzelf door te zeggen "nee he" en wacht vervolgens mijn reactie af.

Dat hij de bevestiging bij mij zoekt hield me de afgelopen week heel erg bezig, vooral omdat ik Nauds verwarring zie en voel. Het voelde niet meer goed om het te negeren. Omdat Peter en ik afgesproken hadden dat we het niet zouden gaan stimuleren, wou ik ook niet op eigen houtje de beslissing nemen om het wél te gaan stimuleren.
Gisterenavond vertelde ik Peter dat Naud niet zo goed weet hoe hij hem moet noemen, dat hij het verwarrend vind en ik het idee heb dat het misschien beter is om hem die bevestiging te geven. Vooral omdat Naud zelf het woord papa aan hem linkt, maar niet weet of het goed is wat hij zegt. Gelukkig vond Peter het helemaal niet erg als we Naud die bevestiging geven en hem stimuleren om papa te gaan zeggen.

Toen er vanmorgen aan Naud gevraagd werd of papa ook een knuffel kreeg, volgde er de reactie "Peter niet papa". Niet leuk om te horen. Maar wel een logische reactie.
Vanmorgen zijn we steeds bezig geweest met de naam Peter vervangen door het woord papa.
Nauds reactie toen Peter ging werken bevestigde voor mij dat we er goed aan gedaan hebben om die beslissing te nemen. Peter zei: "papa moet gaan werken". Dus ik vroeg aan Naud of hij ook haije tegen papa zou zeggen. Vol overtuiging volgde er een "haije papa" uit zijn mond. En toen Peter wegreed met de bus zei hij uit zichzelf  "nu is papa weg".

Het zal nog wel een tijdje wennen zijn, Naud kan eindelijk Peter zeggen (eerder was het Peker) en nu wordt het veranderd in papa.
Niet alleen voor Naud is het wennen.
Voor Peter zal het wennen zijn dat er nu papa tegen hem gezegd gaat worden en voor mij is het vreemd om tegen Naud te zeggen dat Peter zijn papa is.
Vreemd als in 'niet gewend'.
Want het voelt wel goed.

Hij is de belangrijkste man in Nauds leven.
De man die hem opvoed.
Hem normen en waarden leert.
Hem liefde en aandacht geeft.

kort gezegd: Zijn PAPA.


Daar ben ik blij om. Dat maakt me echt gelukkig. Ik ben trots op Peter. Naud is niet zijn eigen kind, maar hij wil toch een papa voor hem zijn. Ik weet zeker dat hij daar goed in zal zijn.
Ennnn.......
ik heb weer 2 papa's in mijn leven.
Beide ontzettend belangrijk voor me
en van allebei hou ik heel erg veel.

Negativiteit vs. Positiviteit

Lange tijd wist ik niet wat ik nog moest schrijven.
Eén ding wist ik wel.
Iets negatiefs mocht het niet zijn.
Ik wou niet langer somber zijn, in de negativiteit blijven hangen, maar zodra ik een blog begon te typen, kwamen er automatisch alleen de minder leuke dingen naar voren. Zodra ik klaar was met schrijven las ik alles na, veranderde hier en daar wat om er toch een beetje een positieve draai aan te geven.. om uiteindelijk toch weer de [BACKSPACE] in te duwen en net zo lang vast te houden tot de hele pagina weer blanco was. Vervolgens bewoog ik de muis richting het rode kruisje rechtsboven in de hoek... *klik*. Klaar.
Als je niks zinnigs te zeggen hebt, hou dan je mond dicht. Toch?

In principe is er niets mis met het vastleggen van minder leuke gebeurtenissen. Het helpt me alles op een rijtje te krijgen. Waarom dan toch een geschreven blog wissen?
Het antwoord daarop is simpel.
Ik kan het niet laten om mijn blogs terug te lezen. Ik weet dat het pijn doet om ze terug te lezen, mezelf te confronteren met de gebeurtenissen. En toch doe ik het.
Zo ook nu weer, elke blog heb ik nagelezen (zelfs spelfouten ontdekt! :P). Een fijn gevoel geven de blogs niet... maar ik merk wel dat ik beter in mijn vel zit en ze me niet meer zo hard raken als eerder. Vorige keren hielp ik mezelf steeds terug de negativiteit in, iets waar ik juist heel graag uit wou komen en blijven. Ik maakte mezelf compleet gek met het terug kijken naar dingen die geweest zijn.
En daarom besloot ik dat de volgende blog er een zou zijn met positieve gebeurtenissen. Zodat ik iets moois heb om terug te lezen.

Halverwege vorig jaar riep ik nog in alle toonaarden dat ik een nieuwe relatie echt niet zag zitten.
Ik had geen behoefte aan een vaste, serieuze relatie. Nog iemand om rekening mee te houden zeker?!... Gedoe..  Ik moest al zorgen voor Naud en rekening houden met zijn behoeften... iets dat ik met alle liefde deed en doe, maar wat een fulltime baan op zich is.
Om daarnaast ook nog een relatie te hebben zag ik echt niet zitten. Ik had niemand nodig. I'll make it on my own. Mijn onafhankelijkheid was, en is, heel erg belangrijk voor me.

Begin oktober veranderde die mening ineens. Ik voelde me in balans. Ik redde me prima alleen.
Ik voelde dat ik toe was aan iets nieuws, dat ik dat aankon. Steeds vaker bedacht ik me dat alleen ook maar alleen is. Dus hakte ik de knoop door en deed iets waar ik eigenlijk op tegen was.
Ik schreef me in op een datingsite. Eerst op Lexa. Maar om werkelijk in contact te komen met andere singles heb je een full membership nodig. Kosten: €24,95 per maand.
Conclusie: Uitschrijven. Wanhopig ben ik niet.. en ik betaal geen 25 euro voor een date.

Via Arjen kwam ik op een andere datingsite terecht. Een site waar je kan chatten met voorgestelde matches. Die matches worden op basis van je eigen profiel voorgesteld. Na de eerste twee matches vroeg ik me serieus af of ik mijn profiel wel goed ingevuld had. Totaal geen types voor mij en zodra ik vertelde dat ik een zoontje heb was de vogel gevlogen.  Eén voorgestelde match kwam dagen niet online. En na de paar chatsessies die ik wel gehad had, stond ik alweer op het punt om ook hier mijn profiel te verwijderen.
Ik had geen zin om me te moeten verantwoorden voor het feit dat ik een zoontje heb. Naud hoort bij mij. En de persoon die een relatie met mij zou willen beginnen zou Naud ook volledig moeten accepteren.

Ik had al zoiets van ik blijf wel gewoon alleen, hoef ik me tegen niemand te verantwoorden en ik weet precies waar ik aan toe ben. Die ideale man bestaat toch niet. De mannen die ik leerde kennen waren te jong en puberaal, of te oud en met een rugzak vol ellende. Niks voor mij dus.

Maar wat is een ideale man? Voor mij is dat vooral iemand die zijn eigen leven op orde heeft, weet wat hij wil, niet te lui is om daar voor te werken. Iemand die positief ingesteld is. Iemand die Naud niet ziet als last, maar als een leuk extraatje (heeeeeel belangrijk). Een andere 'eis' is dat hij niet te ver weg mag wonen. Hij moet volwassen zijn, maar niet saai. Humor is belangrijk.
Uit mijn 'eisenlijst' waren dit wel de belangrijkste punten.

Maargoed. Ik was er dus al bijna van overtuigd dat deze ideale man niet bestaat.
Ik had het mis. Ik had het heel erg mis.

De voorgestelde match die al dagen niet online was geweest kwam ineens toch online. Het enige wat ik tot dat moment had kunnen zien was dat zijn naam Peter is en hij 29 jaar oud is. We begonnen te chatten en het gesprek was gezellig, ik verveelde me geen minuut. Zo volgden er een paar gesprekken en uiteindelijk gaf ik hem mijn nummer zodat we via Whatsapp verder konden kletsen. Al snel wou hij een keer afspreken, hoewel ik de gesprekken erg leuk vond, vond ik het idee om af te spreken ook eng. Het ging nu ineens wel heel erg snel. Begin Oktober besloot ik dat ik niet meer alleen wou zijn en weer zou gaan daten... en begin November had ik mijn eerste date al.

We spraken af dat hij dinsdag naar mij toe zou komen, eerder ging niet. Dacht ik. Ik kwam er achter dat hij echt geen geduld heeft. Berichtjes zoals 'Is het al dinsdag?' :p kwamen geregeld binnen. Op donderdag schreef hij iets in de trant van 'wat als we vandaag net doen alsof het dinsdag is?'. Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte, maar zodra ik in de gaten had dat hij serieus was stemde ik ermee in dat hij die avond al zou komen.
Naud mocht iets langer opblijven zodat peter ook kennis kon maken met hem. Iets wat hij niet verwacht had, hij dacht dat ik daar wel wat langer mee zou willen wachten. Maar ik vond het belangrijk om te zien hoe Naud op hem zou reageren en hoe hij op Naud zou reageren. Stiekem was ik ook wel blij dat Naud er meteen bij was, hij was toch een beetje de 'ijsbreker'. De manier waarop Peter op hem reageerde stelde me meteen op mijn gemak.
Voor Naud was het allang bedtijd geweest en nadat ik hem naar bed gebracht had, had ik echt tijd om met Peter te praten. In het begin voelde het toch onwennig, ik had al eerder die dag aangegeven dat ik zenuwachtig was, maar die zenuwen waren gelukkig snel weg. Voordat we er erg in hadden was het al ver na twaalven. Tijd vliegt als het gezellig is!
Eerste date: geslaagd!

Die donderdag was het begin van iets moois. De dinsdag kwam hij weer naar mij toe. Naud kroop meteen met zijn boek tegen Peter aan op de bank. Samen onder de deken.
Mooi plaatje om te zien. Helemaal niet gek. Meteen heel vertrouwd.

En hier zit ik dan. Bijna 4 maanden verder. Op de bank. Laptop op schoot. In Blerick. Ik voel me gelukkig(!) en ik voel me thuis.
En dat terwijl ik niet thuis ben. Ik zit niet op mijn eigen bank en maak geen gebruik van mijn eigen laptop. Ik zit in peters huis en heb zijn laptop even toegeëigend omdat ik zin had om een nieuwe blog te schrijven.

Het voelt niet als bijna 4 maanden. Het voelde eerst ook niet aan als 'pas een week'. Het voelt alsof ik Peter al heel lang ken. Ik ben gelukkig met hem. Naud is dol op hem.
'1+1=3' zei hij in één van onze chatgesprekken.
Niet zomaar een opmerking, maar een opmerking die voor mij echt goud waard is. Vooral omdat ik voel dat hij het echt meent!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En zo heb ik een blog vol met positiefs.
Maar het kan altijd voller:

- 19 december haalde ik mijn rijbewijs! Ik had mega veel zenuwen, was de 2e keer dat ik op examen ging... maar ik moest en zou slagen. En dat deed ik dus! Jeej!

- Vorig jaar schommelde ik veel qua gewicht. Andere jaren kwam ik eigenlijk alleen maar bij, nu kreeg ik het voor elkaar om toch iedere keer op hetzelfde punt te komen. Namelijk het behaalde resultaat van -20 kilo (begonnen rond mei 2011, -20kg bereikt in maart 2012). Meer dan die 20 kilo kreeg ik er helaas niet af, dan kwam ik weer iets bij, om vervolgens dus weer eerst de bijgekomen kilo's kwijt te moeten raken. Maarrrr, ik was allang blij dat ik niet alle kilo's weer bijkwam en dat ik steeds de motivatie vond om ze weer kwijt te raken.
Stress maakt afvallen moeilijker. Ik heb minder stress, waardoor het gewicht op de weegschaal langzaam weer omlaag gaat... nu bijna -25 kilo. Het gaat bij beetjes, maar ik weet zeker dat het me nu gaat lukken om het afvallen voort te zetten. Voor Juli wil ik graag nog ongeveer 15 kilo kwijt raken. Daar ga ik echt mijn best voor doen. Dat MOET lukken.
Na alles wat ik al meegemaakt heb sta ik nog steeds overeind. Ik ben sterk. Dus ook dit kan ik bereiken!
Waag het eens om het tegendeel te beweren! ;)