2012 tot nu toe

Dit jaar laat zich tot nu toe prima omschrijven met de woorden  'Wisselvallig' en 'dubbel'.
Soms lijkt het alsof ik muurvast zit, dan heb ik weer een periode van donkere dagen... helaas werkt het weer daar ook aan mee. Als het buiten weer eens bewolkt en grauw is en het regent, dan voelt het alsof de wolken zich verspreiden in mijn hoofd. Alles ziet er dan somber uit... en dan hoop ik op de zon. Want de zon zorgt ervoor dat alles er weer vrolijker uitziet en dat de positiviteit terug komt.

Maar de meeste dagen voel ik me gelukkig. Er is al zoveel vooruitgang geweest dit jaar.

14 februari, kreeg ik de sleutels van mijn appartementje. Op Valentijnsdag. Soms lijkt het net alsof dingen gewoon zo moeten zijn.
En nog altijd ben ik blij met mijn appartementje. Ik kan weer opbouwen. Een liefdevol thuis creeeren.

Maar het is op sommige momenten ook moeilijk. Want nu sta ik er toch echt alleen voor, de hele dag. En dat valt soms zwaar. Naud had in het begin moeite om hier echt zn draai te vinden, hij mist opa en oma, maar inmiddels gaat dat beter. Voor mij is het nog steeds een huis. Mijn eigen huis, dat dan weer wel. Maar nog geen thuis. Dat heeft tijd nodig. Dat besef ik me heel goed.

Zondag 11 maart vierde Tanja haar verjaardag. Die dag leerde ik de mensen kennen die allemaal een stukje bijgedragen hebben aan de manier waarop Tanja nu in het leven staat. Mensen die belangrijk zijn voor haar. Erik, Samantha en haar 2 meiden, Simon, Manou. Het was fijn om te zien dat ze beter in haar vel zit, dat 2012 voor haar ook een beter jaar is tot nu toe. Het was echt een top dag.

Dinsdag 20 maart werd het zoontje van het nichtje van Mark 1 jaar. Het was al een poos geleden dat ik hun gezien had. Vind het moeilijk om de familie van Mark te zien, is elke keer een drempel waar ik overheen moet. Gelukkig verliep het allemaal goed en was het echt super gezellig. Had er helemaal geen spijt van dat ik geweest was, en Tjabo is echt een heerlijk ventje.

Woensdag 28 maart zou het mooi weer worden. Enige dag mooi weer die week. Daar wou ik gebruik van maken. Samen met Tanja en Manou en haar zoontje heb ik samen met Naud lekker op het terras gezeten. Manou leerde ik kennen op de verjaardag van Tanja... en t voelde helemaal niet gek dat zij er nu ook bij was. T klikte goed en t was echt een super gezellige middag/avond. We hebben met zn allen op het terras gegeten. Waar we nog steeds hard om moeten lachen, want bij het eten kregen we een bakje met wortelpuree. Het leek op Olvarit. Te smerig voor woorden.

Het contact met Manou bleef. Tanja zou 2e paasdag bij mij komen eten, en Manou reageerde op die status op facebook waarna ik haar ook uitnodigde om te komen eten. Zo werd het dus geregeld en beiden zouden komen eten 2e paasdag.

Maar eerst kwam 1e paasdag nog. Een dag die enorm dubbel was. In veel opzichten. 8 april. Een jaar geleden dat Mark overleed. Een pijnlijke dag.
Maar ook de 1e keer eitjes verstoppen/neerleggen, afwachten hoe Naud erop zou reageren. Zijn reactie was prachtig. Zoals ik gehoopt had. Maar daar sta je dan, als alleenstaande moeder. Ik wou het moment dolgraag vastleggen op camera en foto's. Maar je kan niet uitleggen en voordoen dat alle eitjes in een kommetje gelegd moeten worden en tegelijkertijd ook filmen. Handen tekort dus. Beter gezegd, die dag kwamen we een persoon te kort. En dat is dan een keiharde confrontatie met de harde werkelijkheid.

2e paasdag verliep anders dan gepland. 's Morgens las ik op twitter dat Manou al bijna onderweg was naar Tanja, dus was ik eigenlijk al op ze aan het wachten. En toen kreeg ik een app van Tanja dat ze zich niet lekker voelde. Na over en weer te appen werd al snel duidelijk dat ze dus niet zouden komen eten. Ik had heel erg uitgekeken naar die dag, kon de afleiding enorm goed gebruiken, juist na zo'n dag als 8 april was dat heel erg welkom. Ik was op dat moment ook alleen maar boos. Niet op Tanja. Die kon het niet helpen dat ze ziek was. Maar gewoon op de situatie. Nog naar mn vader thuis gebeld of zij nog thuis waren, aangezien ik wist dat ze naar de zwarte markt in cuijk zouden gaan. Maar helaas waren zij al vertrokken. Buiten regende het, dus de deur uit gaan was ook geen optie. Dus die dag was gewoon waardeloos.
Het etentje werd verschoven naar zondag 22 april. En gelukkig ging die datum wel gewoon door.
Het was echt een super gezellige middag en avond. Het eten was goed gelukt. Het toetje was hemels. En de vier flessen wijn waren... uhm... leeg. hahaha. Helaas moesten Tanja en Manou de laatste trein naar Roermond halen. Maar wat hebben we een lol gehad. Niet alleen die zondag, maar de dagen erna hadden we nog pret. Het was lang geleden dat ik me zo heb laten gaan. (voorlopig gebeurt dat ook niet weer :p hahaha)

Met koninginnedag ben ik samen met Naud naar roermond gegaan. Samen met Tanja, Manou en haar zoontje zijn we naar de donderberg gewandeld, hebben we wat over de vrijmarkt geslenterd... De weg terug naar de stad was grappig. Zoontje van Manou werd in de kinderwagen van Naud gezet, Manou er achter (hoe bestuur je zo'n ding... he Manou? :p haha) Naud in mijn nek... en uiteindelijk Naud aan de hand van Tanja en mij en het laatste stukje ik zelf achter de kinderwagen en Naud op de duwstang. Eenmaal in de stad zijn we op een stoel op het terras neer geploft, hebben we daar een tijd gezeten tot het tijd werd om wat te gaan eten. Stad afgezocht naar een friettent :p maar gevonden. Gezellig wat gegeten en daarna besloten om nog 1 drankje te drinken op het terras en dan naar huis te gaan. Een zeer geslaagde dag. Ik was wel hartstikke verbrand, ben nu nog aan het vervellen :P. Maar het was t meer dan waard.

Afgelopen dinsdag 8 mei werd ik 's avonds laat onverwachts nog uitgenodigd door Samantha voor de verjaardag van de oudste dochter van Erik. Het was een beetje laat en ik moest kijken of ik dat geregeld kreeg omdat ik van plan was om 's morgens wel te gaan sporten. Maar waar een wil is, is een weg. Sport en douche spullen klaar gelegd, alles zo geregeld datk vanuit de sportschool gelijk door kon naar t station. Uiteindelijk liep het toch een beetje anders, ik zat de nacht met Naud op, was 's morgens niet in staat om te gaan sporten en hoefde me dus niet zo erg te jagen als eigenlijk de verwachting was. Maar omdat ik laat uitgenodigd werd en ik de dochter van Erik nog helemaal niet kende was het moeilijk om een cadeautje te bedenken. Ik wou niet met lege handen aankomen, dus denk denk denk denk wat geef je aan een meisje die 11 jaar geworden is..
Ik kocht onderweg naar het station 2 armbandjes, en toen ik samen met Tanja in de trein zat naar Venray heb ik het ingepakt. (jaja, helemaal voorbereid met inpakpapier en plakband).
Aangekomen in Venray werden we opgehaald door Erik.
In het begin was het een beetje onwennig, maar al snel voelde ik me op mijn gemak. Naud voelt zich meestal overal wel thuis en dat was deze keer niet anders. Het werd echt een hele gezellige middag en avond.  Met hele lieve, leuke en gezellige mensen. Met een super mooie en lekkere taart. En een geweldig momentje voordat we weg gingen. Namelijk een hele dikke knuffel van L. Echt super lief!

Uiteindelijk nog een creepy momentje in de trein beleefd... waardoor er uiteindelijk de beslissing kwam dat ik pas sochtends door zou reizen naar weert en zou overnachten bij Tanja...
Maar t was wel echt een geslaagde dag. Nogmaals Samantha en Erik, bedankt voor de uitnodiging!

Nu op weg naar Nauds 2e verjaardag. Ik kijk er naar uit en zie er tegenop. Alles alleen moeten regelen vind ik lastig. Ik moet alles alleen bedenken... en dit zijn dingen die ik liever samen zou doen... maar hopelijk wordt het gewoon een hele geslaagde middag en avond.


tot nu toe, valt 2012 me helemaal niet tegen.

Alles komt goed <-- Echt waar!

Soms weet ik het niet meer.
Eigenlijk weet ik het wel.
Het interesseert me soms gewoon niet meer.
Eigenlijk interesseert het me wel...
Verwarrend he.
Eigenlijk zit het zo..
Soms ben ik gewoon te moe om er iets mee te doen.

Dan vind ik mezelf vermoeiend, voel ik mezelf lusteloos... terwijl het in mn hoofd op topsnelheid draait. In mijn hoofd heb ik heel duidelijk wat er moet gebeuren, dat ik in beweging moet komen, dat ik een ritme moet creeeren. Rust. Ritme. Regelmaat. Zo enorm belangrijk.

En toch kan ik het dan niet opbrengen om stappen te ondernemen om dit te bereiken.
Dan moet er eerst weer een knop om.

Gisterenavond ging die knop om.
Ik ben het moe om moe te zijn..
Dus moet ik er wat aan doen.

Heb mijn wekker voorgeprogrammeerd voor alle dagen in de week..
Op tijd mijn bed uit.
Mn afspraak op de sportschool na komen. 3x per week sporten.
Geen excuses meer. Gaan. Actie. Dat is de enige manier om weer energie te krijgen en me minder futloos te voelen.

Ik kwam 4 kilo bij. Zag het getal op de weegschaal stijgen... er behoorlijk van balen, maar niet ingrijpen. Klaar. Ook die 4 kilo gaan er weer vanaf. Ik heb motivatie genoeg. Alleen moet ik bewuster bezig zijn met mezelf. Het heeft geen enkele zin om mezelf voor de gek te houden.
Uiteindelijk heb ik alleen mezelf er mee.

Mijn notitieboek heeft dus een tweede leven gekregen. Als eetdagboek (klinkt belachelijk). Maar ik moet mezelf confronteren met de dingen die ik eet.. of beter gezegd... wanneer ik weer niet eet en het eeuwig stik om te ontbijten. (Gek he, dat ik me futloos voel <-- stomme trut ben ik af en toe)..

Ik moet dingen loslaten. Ik moet loslaten dat ik niet kan voorspellen wat mn vel verder doet als ik afval. ik moet loslaten dat ik niet weet hoelang dit allemaal gaat duren. Want ik wil dit... ik wil afvallen... en ik kan afvallen. Ik weet wat ik fout doe en wat ik goed deed. En ik weet dat ik dit vol kan houden. Ik moet me niet meer negatief laten beinvloeden door andere factoren.

Ja. Ik mis Mark. Ja. Ik vind het moeilijk om er alleen voor te staan. Maar ik help mezelf er niet mee om daarom bij de pakken neer te gaan zitten.
Ik wil dit niet meer.
Me zo voelen.
Moe.
Gespannen.

Ik wil samen met Naud genieten van het leven. In een huisje waarin we ons thuis voelen.
En misschien nog wel belangrijker voor mij... in een lichaam waar ik me in thuis voel.
Ik weet niet hoelang het allemaal gaat duren, maar ik wil erop vertrouwen dat alles goed komt.. 

Dus moet ik mezelf daarvan overtuigen...

ALLES komt goed. ECHT WAAR.

Lieve Mark

T is vandaag 1 jaar geleden dat je van ons weg ging. Nog altijd is het niet te begrijpen. Had je maar geweten hoeveel mensen je hier verdriet mee zou doen en hoe erg je gemist zou worden.
Want dat doen we. Zoveel momenten die we niet meer met je kunnen delen. T voelt nog altijd zo oneerlijk en vooral onwerkelijk.

Naud beseft niet dat jij er niet meer bent. Maar een man in zijn leven is toch wel heel erg belangrijk. Opa is de enige man in zijn leven die er altijd is. Opa is zijn Held. En ik ben zo trots op dat kleine mannetje. Het is zo mooi om te zien hoe hij begint te stralen als hij hoort dat Opa op bezoek komt of als we bij Opa en Oma op bezoek zullen gaan.
Vorige week zei ik hem smiddags toen hij even naar bed toe moest dat we, als hij uit bed zou komen, naar Opa en Oma toe zouden gaan. Dat zeg ik ook niet nog een keer. Hij ging niet slapen, duurde ruim een half uur voordat hij ophield met Opa en Oma roepen.
Ik ben zo blij dat zij er zijn en dat Naud zo gek op hun is.

Maar jij zou de belangrijkste man in zijn leven moeten zijn.
Nauds Papa.
Nauds Held.
Hij zou zo moeten gaan stralen wanneer zijn Papa uit zijn werk thuis zou komen.
En t besef dat t niet zo mag zijn is elke dag pijnlijk.

1e paasdag vandaag. Een dag die leuk hoort te zijn.... Het is dubbel.

Naud heeft voor de eerste keer eitjes gezocht.
Ik heb getwijfeld of ik eitjes zou neerleggen/verstoppen.
Zou hij het begrijpen? Hij weet nieteens wie de paashaas is :p

Maar ik heb het toch gedaan.
Ik wou gewoon zijn reactie zien.
Die was gelukkig zoals ik gehoopt had.

En zeg nou zelf. Dit is toch onbetaalbaar?
De verbazing. De vrolijkheid. Dat tovert dan een glimlach op mijn gezicht.

En dan ben ik vooral dankbaar.
Dankbaar voor de tijd die we samen gehad hebben...
En dankbaar dat uit die tijd zoiets moois voortgekomen is. Uit liefde voor elkaar.
Iets wat niemand kan ontkennen.

Naud is daar het prachtige bewijs van. Ons mannetje.
Een stukje van jou leeft verder in hem.

Lieve Mark,
We missen je.

Sofa uurtje

Vanmorgen weer gesprek gehad bij de psychologe. Vermoeiend uurtje.... helaas heeft ze geen sofa. Maar de fauteuil zit gelukkig ook wel redelijk comfortabel. (why isn't it like in the movies!)

Vandaag begon dan eindelijk de therapie om me af te helpen van PTSS (of in ieder geval het verminderen ervan). Hoewel ik vanmorgen nog heel erg mijn bedenkingen had bij de werkwijze van deze therapie (EMDR*) heb ik er nu wel een beter gevoel bij.

*EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing, en is een effectief bewezen behandelmethode om nare ervaringen te verwerken (voor meer info kijk op www.emdr.nl)


Ik moet aan een herinnering denken terwijl ik met mijn ogen haar vingers volg die ze voor mijn gezicht van links naar rechts beweegt. Zodra ze stopt met haar beweging moet ik vertellen wat me opvalt aan de herinnering en welk gevoel ik er bij heb. Vervolgens moet ik me op dat beeld of gevoel concentreren en herhaalt de handeling zich weer.
Telkens na een tijdje moet ik een cijfer tussen 1 en 10 geven aan de herinnering. 1 staat voor bijna niet beladen, 10 staat voor zwaar beladen.
We zijn begonnen met een herinnering waar ik het cijfer 8 aan gegeven heb. Uiteindelijk is dit een 4 geworden.

Hoe dat kan?
Geen idee.

De psychologe vergeleek het met een ritje in de trein.
Wanneer je in de trein zit en je kijkt naar buiten dan zie je vanalles voorbij komen, maar je kan zelf niet bepalen wat je ziet. Elk beeld komt binnen en doet (on)bewust iets met je. Het beeld is zoals het is. Die koe staat nu eenmaal te grazen.... en die fabriek verdwijnt ook niet omdat je dat graag zou willen.

Zo is het met kijken naar je herinneringen ook. Je roept een beeld op van de herinnering, daar hoort ook gevoel bij. En dat doet iets met je. Alleen wij mensen bedenken er vanalles bij.. "wat als..." "had ik maar..." , Uitspraken waarmee we hopen dat we de uiteindelijke uitkomst kunnen veranderen.

Maar dat is het mooie en gelijk het nare van een herinnering.... en van het verleden...
Hij is zoals hij is. Hij veranderd niet omdat je dat graag zou willen.
Door je af te vragen "wat als.." en "had ik maar"... voeg je er allerlei emoties aan toe.

Door elke herinnering te bekijken zonder alle toegevoegde emoties blijft er uiteindelijk alleen het moment over. Het moment wat de herinnering gemaakt heeft. Die 'dia' is belangrijk. Dat was de situatie, iets wat gebeurd is en wat je niet meer kan veranderen.

Ik heb het idee dat het concentreren op de bewegende vingers ervoor zorgt dat je je niet kan concentreren op de gevoels die je op dat moment hebt, want je hebt het te druk met de eigenlijke herinnering en bijbehorende emoties voor je halen en het kijken naar de vingers (wat trouwens echt onwijs moeilijk is.. je wil al snel je hoofd mee bewegen...).

Begrijpen jullie mijn gedachtengang nog?? Verwarrend soms hoor. Zelfs voor mezelf ;)

In ieder geval komt het erop neer dat alle emoties die ik zelf bij die herinnering erbij gepropt hebt voor een groot deel verdwenen zijn.... die zware deken is van het plaatje afgehaald. Er is alleen de herinnering, de situatie zoals hij daadwerkelijk gegaan is en het besef dat ik nog steeds precies zo zou handelen als ik weer in die situatie zou zitten. Want op dat moment wist ik de uitkomst van die situatie niet. En toen was mijn handelen weloverwogen.

Iedereen zou graag anders handelen in bepaalde situaties of iets veranderen in je verleden. Maar altijd pas wanneer je de uitkomst, het gevolg van je handelen, in die situatie kent.

Jezelf kwellen in het heden zorgt er niet voor dat je verleden veranderd... het zorgt er alleen maar voor dat je toekomst er uit gaat zien als je verleden.

Vooruitgang

Mijn eerste blogje vanaf mijn eigen bank, in mijn eigen huisje.
Nee. Ons huisje. Van Naud en mij.

Begin dit jaar was ik radeloos. Er was geen vooruitzicht dat ik snel een huisje zou krijgen. Ik kreeg overal hetzelfde te horen "Nee mevrouw, we hebben te maken met wachtlijsten en kunnen niet naar uw persoonlijke situatie kijken. Wanneer we daar aan zouden beginnen dan zou iedereen wel urgentie kunnen krijgen". En dan zakte de moed weer in mijn schoenen. Weer een teleurstelling. Terwijl ik steeds wel wist wat er gezegd zou gaan worden. En de wachtlijst was 4 jaar, en ik stond pas 16 maanden ingeschreven. Ik zat muurvast.
Ik wist niet meer hoe ik verder moest. Wat doe je als je dolgraag iets wil opbouwen, maar  gedwongen bent om een pas op de plaats te maken?

Ik besloot eindelijk de stap te zetten om een verwijzing voor een psycholoog te halen.
Ik moet dan gelijk denken aan de Kinetic Balls.... je kent het wel... zo'n gadget met balletjes...zodra je het eerste balletje tegen de andere laat tikken blijven ze bijna oneindig tegen elkaar aan slaan..
Dit dus:

Op het moment dat ik besloot een stap vooruit te doen, door de stap te zetten naar de psycholoog.... kwam alles in beweging.

Een week nadat ik gebeld had met de woningbouw over een vrijkomend appartement (waar me wederom gezegd werd dat er wachtlijsten waren en ze niks meer voor me konden doen dan een aantekning in mijn dossier maken, bovendien was het appartement ver boven mijn budget) werd ik gebeld door diezelfde woningbouw.
Met de vraag of ik nog steeds op zoek was naar een woning, want er zou in februari ook een ander appartement vrijkomen wat wel binnen mijn budget was en of ik hier in geïnteresseerd was.

Nou en of! Zeker was ik geïnteresseerd!
Het appartement werd op dat moment nog bewoond, en ik kon met de bewoner een afspraak maken om het appartement te bekijken. Ik werd woensdag gebeld en kon vrijdag al gaan kijken....

De eerste stap hier binnen zetten.... voelde serieus als thuis komen. Ik had tot maandag bedenktijd, dan moest ik laten weten of ik interesse had. Maar ik hoefde niet na te denken. Alles klopte. Gewoon de kleinste dingen, zoals de kleur verf op de muur, de vloer, de schuine wand in de woonkamer.... alles precies hoe ik t mooi vind. Wat past bij mijn stijl.
Het appartement zag er keurig uit! Ik kon een hoop overnemen, zoals de vouwgordijnen, rolluiken, de vloer een hordeur... allemaal voor weinig geld.
Maandag belde ik dat ik geïnteresseerd was en een week later was alles rond.

14 februari heb ik de sleutels gekregen, en vanaf 19 februari woon ik hier nu.

Het verhuizen is me mee gevallen, de spullen uitpakken was op sommige momenten moeilijk, maar het voelde evengoed als vooruitgang. Ik wist dat dit gedaan moest worden om een volgende stap vooruit te zetten.

De gesprekken bij de psycholoog heb ik er bijna op zitten. Mijn huisje begint langzaam echt huiselijk te worden. Ik begin mijn eigen ritme weer te krijgen, langzaam ook weer mijn sociale contacten uitbreiden..... ik ben nog steeds bezig met sporten, inmiddels 20 kilo kwijt...
Ik heb mijn ups en downs, waarvan ik weet dat het normaal is, dat het hoort bij het rouw en verwerkingsproces... niet iets wat ik leuk vind.....

Maar uiteindelijk leidt het allemaal tot 1 ding...

Vooruitgang.

En dat is goed. Want het betekend dat er een toekomst is. Dat ik hier zelf wat van kan gaan maken. Samen met Naud. Soms door een stapje terug te doen, soms door een stap op de plaats te maken...

en nu

door een paar sprongen vooruit te doen.