Sofa uurtje

Vanmorgen weer gesprek gehad bij de psychologe. Vermoeiend uurtje.... helaas heeft ze geen sofa. Maar de fauteuil zit gelukkig ook wel redelijk comfortabel. (why isn't it like in the movies!)

Vandaag begon dan eindelijk de therapie om me af te helpen van PTSS (of in ieder geval het verminderen ervan). Hoewel ik vanmorgen nog heel erg mijn bedenkingen had bij de werkwijze van deze therapie (EMDR*) heb ik er nu wel een beter gevoel bij.

*EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing, en is een effectief bewezen behandelmethode om nare ervaringen te verwerken (voor meer info kijk op www.emdr.nl)


Ik moet aan een herinnering denken terwijl ik met mijn ogen haar vingers volg die ze voor mijn gezicht van links naar rechts beweegt. Zodra ze stopt met haar beweging moet ik vertellen wat me opvalt aan de herinnering en welk gevoel ik er bij heb. Vervolgens moet ik me op dat beeld of gevoel concentreren en herhaalt de handeling zich weer.
Telkens na een tijdje moet ik een cijfer tussen 1 en 10 geven aan de herinnering. 1 staat voor bijna niet beladen, 10 staat voor zwaar beladen.
We zijn begonnen met een herinnering waar ik het cijfer 8 aan gegeven heb. Uiteindelijk is dit een 4 geworden.

Hoe dat kan?
Geen idee.

De psychologe vergeleek het met een ritje in de trein.
Wanneer je in de trein zit en je kijkt naar buiten dan zie je vanalles voorbij komen, maar je kan zelf niet bepalen wat je ziet. Elk beeld komt binnen en doet (on)bewust iets met je. Het beeld is zoals het is. Die koe staat nu eenmaal te grazen.... en die fabriek verdwijnt ook niet omdat je dat graag zou willen.

Zo is het met kijken naar je herinneringen ook. Je roept een beeld op van de herinnering, daar hoort ook gevoel bij. En dat doet iets met je. Alleen wij mensen bedenken er vanalles bij.. "wat als..." "had ik maar..." , Uitspraken waarmee we hopen dat we de uiteindelijke uitkomst kunnen veranderen.

Maar dat is het mooie en gelijk het nare van een herinnering.... en van het verleden...
Hij is zoals hij is. Hij veranderd niet omdat je dat graag zou willen.
Door je af te vragen "wat als.." en "had ik maar"... voeg je er allerlei emoties aan toe.

Door elke herinnering te bekijken zonder alle toegevoegde emoties blijft er uiteindelijk alleen het moment over. Het moment wat de herinnering gemaakt heeft. Die 'dia' is belangrijk. Dat was de situatie, iets wat gebeurd is en wat je niet meer kan veranderen.

Ik heb het idee dat het concentreren op de bewegende vingers ervoor zorgt dat je je niet kan concentreren op de gevoels die je op dat moment hebt, want je hebt het te druk met de eigenlijke herinnering en bijbehorende emoties voor je halen en het kijken naar de vingers (wat trouwens echt onwijs moeilijk is.. je wil al snel je hoofd mee bewegen...).

Begrijpen jullie mijn gedachtengang nog?? Verwarrend soms hoor. Zelfs voor mezelf ;)

In ieder geval komt het erop neer dat alle emoties die ik zelf bij die herinnering erbij gepropt hebt voor een groot deel verdwenen zijn.... die zware deken is van het plaatje afgehaald. Er is alleen de herinnering, de situatie zoals hij daadwerkelijk gegaan is en het besef dat ik nog steeds precies zo zou handelen als ik weer in die situatie zou zitten. Want op dat moment wist ik de uitkomst van die situatie niet. En toen was mijn handelen weloverwogen.

Iedereen zou graag anders handelen in bepaalde situaties of iets veranderen in je verleden. Maar altijd pas wanneer je de uitkomst, het gevolg van je handelen, in die situatie kent.

Jezelf kwellen in het heden zorgt er niet voor dat je verleden veranderd... het zorgt er alleen maar voor dat je toekomst er uit gaat zien als je verleden.