Sofa uurtje

Vanmorgen weer gesprek gehad bij de psychologe. Vermoeiend uurtje.... helaas heeft ze geen sofa. Maar de fauteuil zit gelukkig ook wel redelijk comfortabel. (why isn't it like in the movies!)

Vandaag begon dan eindelijk de therapie om me af te helpen van PTSS (of in ieder geval het verminderen ervan). Hoewel ik vanmorgen nog heel erg mijn bedenkingen had bij de werkwijze van deze therapie (EMDR*) heb ik er nu wel een beter gevoel bij.

*EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing, en is een effectief bewezen behandelmethode om nare ervaringen te verwerken (voor meer info kijk op www.emdr.nl)


Ik moet aan een herinnering denken terwijl ik met mijn ogen haar vingers volg die ze voor mijn gezicht van links naar rechts beweegt. Zodra ze stopt met haar beweging moet ik vertellen wat me opvalt aan de herinnering en welk gevoel ik er bij heb. Vervolgens moet ik me op dat beeld of gevoel concentreren en herhaalt de handeling zich weer.
Telkens na een tijdje moet ik een cijfer tussen 1 en 10 geven aan de herinnering. 1 staat voor bijna niet beladen, 10 staat voor zwaar beladen.
We zijn begonnen met een herinnering waar ik het cijfer 8 aan gegeven heb. Uiteindelijk is dit een 4 geworden.

Hoe dat kan?
Geen idee.

De psychologe vergeleek het met een ritje in de trein.
Wanneer je in de trein zit en je kijkt naar buiten dan zie je vanalles voorbij komen, maar je kan zelf niet bepalen wat je ziet. Elk beeld komt binnen en doet (on)bewust iets met je. Het beeld is zoals het is. Die koe staat nu eenmaal te grazen.... en die fabriek verdwijnt ook niet omdat je dat graag zou willen.

Zo is het met kijken naar je herinneringen ook. Je roept een beeld op van de herinnering, daar hoort ook gevoel bij. En dat doet iets met je. Alleen wij mensen bedenken er vanalles bij.. "wat als..." "had ik maar..." , Uitspraken waarmee we hopen dat we de uiteindelijke uitkomst kunnen veranderen.

Maar dat is het mooie en gelijk het nare van een herinnering.... en van het verleden...
Hij is zoals hij is. Hij veranderd niet omdat je dat graag zou willen.
Door je af te vragen "wat als.." en "had ik maar"... voeg je er allerlei emoties aan toe.

Door elke herinnering te bekijken zonder alle toegevoegde emoties blijft er uiteindelijk alleen het moment over. Het moment wat de herinnering gemaakt heeft. Die 'dia' is belangrijk. Dat was de situatie, iets wat gebeurd is en wat je niet meer kan veranderen.

Ik heb het idee dat het concentreren op de bewegende vingers ervoor zorgt dat je je niet kan concentreren op de gevoels die je op dat moment hebt, want je hebt het te druk met de eigenlijke herinnering en bijbehorende emoties voor je halen en het kijken naar de vingers (wat trouwens echt onwijs moeilijk is.. je wil al snel je hoofd mee bewegen...).

Begrijpen jullie mijn gedachtengang nog?? Verwarrend soms hoor. Zelfs voor mezelf ;)

In ieder geval komt het erop neer dat alle emoties die ik zelf bij die herinnering erbij gepropt hebt voor een groot deel verdwenen zijn.... die zware deken is van het plaatje afgehaald. Er is alleen de herinnering, de situatie zoals hij daadwerkelijk gegaan is en het besef dat ik nog steeds precies zo zou handelen als ik weer in die situatie zou zitten. Want op dat moment wist ik de uitkomst van die situatie niet. En toen was mijn handelen weloverwogen.

Iedereen zou graag anders handelen in bepaalde situaties of iets veranderen in je verleden. Maar altijd pas wanneer je de uitkomst, het gevolg van je handelen, in die situatie kent.

Jezelf kwellen in het heden zorgt er niet voor dat je verleden veranderd... het zorgt er alleen maar voor dat je toekomst er uit gaat zien als je verleden.

Vooruitgang

Mijn eerste blogje vanaf mijn eigen bank, in mijn eigen huisje.
Nee. Ons huisje. Van Naud en mij.

Begin dit jaar was ik radeloos. Er was geen vooruitzicht dat ik snel een huisje zou krijgen. Ik kreeg overal hetzelfde te horen "Nee mevrouw, we hebben te maken met wachtlijsten en kunnen niet naar uw persoonlijke situatie kijken. Wanneer we daar aan zouden beginnen dan zou iedereen wel urgentie kunnen krijgen". En dan zakte de moed weer in mijn schoenen. Weer een teleurstelling. Terwijl ik steeds wel wist wat er gezegd zou gaan worden. En de wachtlijst was 4 jaar, en ik stond pas 16 maanden ingeschreven. Ik zat muurvast.
Ik wist niet meer hoe ik verder moest. Wat doe je als je dolgraag iets wil opbouwen, maar  gedwongen bent om een pas op de plaats te maken?

Ik besloot eindelijk de stap te zetten om een verwijzing voor een psycholoog te halen.
Ik moet dan gelijk denken aan de Kinetic Balls.... je kent het wel... zo'n gadget met balletjes...zodra je het eerste balletje tegen de andere laat tikken blijven ze bijna oneindig tegen elkaar aan slaan..
Dit dus:

Op het moment dat ik besloot een stap vooruit te doen, door de stap te zetten naar de psycholoog.... kwam alles in beweging.

Een week nadat ik gebeld had met de woningbouw over een vrijkomend appartement (waar me wederom gezegd werd dat er wachtlijsten waren en ze niks meer voor me konden doen dan een aantekning in mijn dossier maken, bovendien was het appartement ver boven mijn budget) werd ik gebeld door diezelfde woningbouw.
Met de vraag of ik nog steeds op zoek was naar een woning, want er zou in februari ook een ander appartement vrijkomen wat wel binnen mijn budget was en of ik hier in geïnteresseerd was.

Nou en of! Zeker was ik geïnteresseerd!
Het appartement werd op dat moment nog bewoond, en ik kon met de bewoner een afspraak maken om het appartement te bekijken. Ik werd woensdag gebeld en kon vrijdag al gaan kijken....

De eerste stap hier binnen zetten.... voelde serieus als thuis komen. Ik had tot maandag bedenktijd, dan moest ik laten weten of ik interesse had. Maar ik hoefde niet na te denken. Alles klopte. Gewoon de kleinste dingen, zoals de kleur verf op de muur, de vloer, de schuine wand in de woonkamer.... alles precies hoe ik t mooi vind. Wat past bij mijn stijl.
Het appartement zag er keurig uit! Ik kon een hoop overnemen, zoals de vouwgordijnen, rolluiken, de vloer een hordeur... allemaal voor weinig geld.
Maandag belde ik dat ik geïnteresseerd was en een week later was alles rond.

14 februari heb ik de sleutels gekregen, en vanaf 19 februari woon ik hier nu.

Het verhuizen is me mee gevallen, de spullen uitpakken was op sommige momenten moeilijk, maar het voelde evengoed als vooruitgang. Ik wist dat dit gedaan moest worden om een volgende stap vooruit te zetten.

De gesprekken bij de psycholoog heb ik er bijna op zitten. Mijn huisje begint langzaam echt huiselijk te worden. Ik begin mijn eigen ritme weer te krijgen, langzaam ook weer mijn sociale contacten uitbreiden..... ik ben nog steeds bezig met sporten, inmiddels 20 kilo kwijt...
Ik heb mijn ups en downs, waarvan ik weet dat het normaal is, dat het hoort bij het rouw en verwerkingsproces... niet iets wat ik leuk vind.....

Maar uiteindelijk leidt het allemaal tot 1 ding...

Vooruitgang.

En dat is goed. Want het betekend dat er een toekomst is. Dat ik hier zelf wat van kan gaan maken. Samen met Naud. Soms door een stapje terug te doen, soms door een stap op de plaats te maken...

en nu

door een paar sprongen vooruit te doen.