Alles komt goed <-- Echt waar!

Soms weet ik het niet meer.
Eigenlijk weet ik het wel.
Het interesseert me soms gewoon niet meer.
Eigenlijk interesseert het me wel...
Verwarrend he.
Eigenlijk zit het zo..
Soms ben ik gewoon te moe om er iets mee te doen.

Dan vind ik mezelf vermoeiend, voel ik mezelf lusteloos... terwijl het in mn hoofd op topsnelheid draait. In mijn hoofd heb ik heel duidelijk wat er moet gebeuren, dat ik in beweging moet komen, dat ik een ritme moet creeeren. Rust. Ritme. Regelmaat. Zo enorm belangrijk.

En toch kan ik het dan niet opbrengen om stappen te ondernemen om dit te bereiken.
Dan moet er eerst weer een knop om.

Gisterenavond ging die knop om.
Ik ben het moe om moe te zijn..
Dus moet ik er wat aan doen.

Heb mijn wekker voorgeprogrammeerd voor alle dagen in de week..
Op tijd mijn bed uit.
Mn afspraak op de sportschool na komen. 3x per week sporten.
Geen excuses meer. Gaan. Actie. Dat is de enige manier om weer energie te krijgen en me minder futloos te voelen.

Ik kwam 4 kilo bij. Zag het getal op de weegschaal stijgen... er behoorlijk van balen, maar niet ingrijpen. Klaar. Ook die 4 kilo gaan er weer vanaf. Ik heb motivatie genoeg. Alleen moet ik bewuster bezig zijn met mezelf. Het heeft geen enkele zin om mezelf voor de gek te houden.
Uiteindelijk heb ik alleen mezelf er mee.

Mijn notitieboek heeft dus een tweede leven gekregen. Als eetdagboek (klinkt belachelijk). Maar ik moet mezelf confronteren met de dingen die ik eet.. of beter gezegd... wanneer ik weer niet eet en het eeuwig stik om te ontbijten. (Gek he, dat ik me futloos voel <-- stomme trut ben ik af en toe)..

Ik moet dingen loslaten. Ik moet loslaten dat ik niet kan voorspellen wat mn vel verder doet als ik afval. ik moet loslaten dat ik niet weet hoelang dit allemaal gaat duren. Want ik wil dit... ik wil afvallen... en ik kan afvallen. Ik weet wat ik fout doe en wat ik goed deed. En ik weet dat ik dit vol kan houden. Ik moet me niet meer negatief laten beinvloeden door andere factoren.

Ja. Ik mis Mark. Ja. Ik vind het moeilijk om er alleen voor te staan. Maar ik help mezelf er niet mee om daarom bij de pakken neer te gaan zitten.
Ik wil dit niet meer.
Me zo voelen.
Moe.
Gespannen.

Ik wil samen met Naud genieten van het leven. In een huisje waarin we ons thuis voelen.
En misschien nog wel belangrijker voor mij... in een lichaam waar ik me in thuis voel.
Ik weet niet hoelang het allemaal gaat duren, maar ik wil erop vertrouwen dat alles goed komt.. 

Dus moet ik mezelf daarvan overtuigen...

ALLES komt goed. ECHT WAAR.