Papa

Wanneer je het woord 'papa' opzoekt in de Dikke van Dale, vind je de volgende betekenis:

pa·pa (de; m; meervoud: papa's; verkleinwoord: papaatje)  
1.   vader

Zoek je vervolgens het woord 'vader' op, staat er dit: 

va·der (de; m; meervoud: vaders)  
1.   man die een of meer kinderen heeft

Het eerste woord dat vervolgens in mijn hoofd opkomt is: 'nietszeggend'.
Ja, een papa is een man die een of meer kinderen heeft.
Maar is dat alles?
Ik vind van niet.


Een papa is naar mijn mening zoveel meer dan alleen een man die een of meer kinderen heeft.
Een papa is de belangrijkste man in je leven. Hij is de man die je opvoed, je normen en waarden leert, je liefde en aandacht geeft....

Voor jongens is hij het grote voorbeeld, hun idool, hun held.
"Later wil ik net zo groot en sterk worden als papa".

Voor meisjes is hij de sterke man die hun altijd zal beschermen.
"Later als ik groot ben trouw ik met papa".
Hoeveel kleine meisjes doen die uitspraak?
Vele onderzoeken hebben dan ook uitgewezen dat een vrouw een partner uitzoekt die op haar vader lijkt.

Wanneer een meisje uiteindelijk moeder wordt zijn er twee belangrijke mannen in haar leven. Haar eigen papa en de papa van haar kind(eren). Haar eigen papa wordt niet minder belangrijk. Hij zal de status 'belangrijkste man' wel moeten delen, want de papa van haar kind is minstens zo belangrijk.

Voor de meesten van ons is het woord 'papa' dan ook iets vanzelfsprekends. We zijn ermee opgegroeid, we weten niet beter dan dat de man die ons opgevoed heeft, de man die samen is/was met mama, papa genoemd wordt.




Voor Naud (en hij is vast niet de enige) is het woord 'papa' niet vanzelfsprekend. 
Hij was 10 maanden toen zijn papa overleed en wordt binnenkort 3 jaar.
Hij ziet overal om zich heen dat andere kindjes een papa en een mama hebben.
Waar ik bang voor was toen Mark net overleden was, wordt werkelijkheid. Naud begint zich af te vragen welke betekenis het woord 'papa' heeft.

Inmiddels is Peter bijna een half jaar in ons leven. Hij is de belangrijkste man in Nauds leven en heeft hierdoor toch ook een beetje de 'vaderrol' toebedeeld gekregen. We waren het er over eens dat het prima zou zijn als Naud papa tegen hem zou gaan zeggen, maar dat Naud daar uit zichzelf mee zou moeten beginnen. Het woord papa moest hem niet door ons in de mond gelegd worden.

Naud heeft inmiddels zelf bedacht dat Peter dan wel zijn papa moet zijn.
Weken geleden begon hij met voorzichtig 'papa' zeggen. Vooral wanneer ik hem op school opgehaald had en we onderweg naar huis waren, zat hij achterop de fiets te oefenen met het woordje papa. De eerste paar keren negeerde ik het gewoon. Maar uiteindelijk vroeg ik hem dan toch: "wat is papa?".
Zijn antwoord: "Peter".
Dus herhaalde ik hem door te vragen: "Is Peter jouw papa?"
Waarop hij dan zei: "Ja, Peter papa" en vervolgens een lachend maar ook onzeker vragend "Nee he".

Omdat Peter en ik afgesproken hadden om het niet zelf te gaan stimuleren, liet ik het daarbij. Als hij "nee he" zei, ging ik hem niet verbeteren maar liet ik het onderwerp rusten.
Steeds vaker merk ik dat Naud de bevestiging bij mij zoekt. Hij zegt "papa Peter", verbeterd zichzelf door te zeggen "nee he" en wacht vervolgens mijn reactie af.

Dat hij de bevestiging bij mij zoekt hield me de afgelopen week heel erg bezig, vooral omdat ik Nauds verwarring zie en voel. Het voelde niet meer goed om het te negeren. Omdat Peter en ik afgesproken hadden dat we het niet zouden gaan stimuleren, wou ik ook niet op eigen houtje de beslissing nemen om het wél te gaan stimuleren.
Gisterenavond vertelde ik Peter dat Naud niet zo goed weet hoe hij hem moet noemen, dat hij het verwarrend vind en ik het idee heb dat het misschien beter is om hem die bevestiging te geven. Vooral omdat Naud zelf het woord papa aan hem linkt, maar niet weet of het goed is wat hij zegt. Gelukkig vond Peter het helemaal niet erg als we Naud die bevestiging geven en hem stimuleren om papa te gaan zeggen.

Toen er vanmorgen aan Naud gevraagd werd of papa ook een knuffel kreeg, volgde er de reactie "Peter niet papa". Niet leuk om te horen. Maar wel een logische reactie.
Vanmorgen zijn we steeds bezig geweest met de naam Peter vervangen door het woord papa.
Nauds reactie toen Peter ging werken bevestigde voor mij dat we er goed aan gedaan hebben om die beslissing te nemen. Peter zei: "papa moet gaan werken". Dus ik vroeg aan Naud of hij ook haije tegen papa zou zeggen. Vol overtuiging volgde er een "haije papa" uit zijn mond. En toen Peter wegreed met de bus zei hij uit zichzelf  "nu is papa weg".

Het zal nog wel een tijdje wennen zijn, Naud kan eindelijk Peter zeggen (eerder was het Peker) en nu wordt het veranderd in papa.
Niet alleen voor Naud is het wennen.
Voor Peter zal het wennen zijn dat er nu papa tegen hem gezegd gaat worden en voor mij is het vreemd om tegen Naud te zeggen dat Peter zijn papa is.
Vreemd als in 'niet gewend'.
Want het voelt wel goed.

Hij is de belangrijkste man in Nauds leven.
De man die hem opvoed.
Hem normen en waarden leert.
Hem liefde en aandacht geeft.

kort gezegd: Zijn PAPA.


Daar ben ik blij om. Dat maakt me echt gelukkig. Ik ben trots op Peter. Naud is niet zijn eigen kind, maar hij wil toch een papa voor hem zijn. Ik weet zeker dat hij daar goed in zal zijn.
Ennnn.......
ik heb weer 2 papa's in mijn leven.
Beide ontzettend belangrijk voor me
en van allebei hou ik heel erg veel.