2011

Hey Allemaal.

Ik heb een tijd helemaal niks meer geschreven. Ik weet ook niet goed waar ik moet beginnen met schrijven. 'T genre "Horror" en "Thriller" is niet zo aan mij besteed. Toch zijn dit de twee woorden die dit jaar het beste omschrijven.

In April besloot mijn vriend, de lieve papa van Naud, uit het leven te stappen. Nu ik dit zo op schrijf rollen de tranen weer over mijn wangen. Iets wat de laatste weken nogal vaak gebeurd. Ik mis Mark dagelijks, en met de kerstdagen in het verschiet wordt dat gemis nog eens extra benadrukt. Ik woon sinds April in bij mijn vader.  Gelukkig was en is Naud te klein om dit alles te beseffen.

Sinds April is mijn leven een chaos. Het leven valt me zwaar. Toch doe ik heel hard mijn best om er wat van te maken. Ik ben druk bezig met sporten, de ene week wat gemotiveerder dan de andere, maar inmiddels toch 14 kilo lichter. En ik ben niet van plan om op te geven. Inmiddels al 2 broekmaten kleiner. Ook hoop ik heel hard op een eigen huisje. Ik zie er aan de ene kant enorm tegenop... het uitpakken van de spullen, alle herinneringen die dat met zich mee zal brengen, de stilte om me heen...
En aan de andere kant wil ik wel heel graag weer een eigen plekje... verder met mijn leven, weer dingen gaan opbouwen, inrichten zoals ik dat wil, weer een thuis creeren.
Want hoewel ik mijn vader en zijn vrouw (stiefmoeder klinkt zo hatelijk, vinden jullie ook niet?) ontzettend dankbaar ben dat ik hier welkom ben, voelt het niet als een thuis.

Het jaar is bijna ten einde...
Een jaar dat de boeken in gaat als een jaar vol met ellende. Een echt HORROR jaar.  Maar ook een jaar waarin ik er achter ben gekomen wie mijn echte vrienden zijn, wie werkelijk om mij geven... ik ben hun dagelijks dankbaar voor de lieve woorden en de steun van de afgelopen maanden.

1 van die vrienden is Tanja. Ze schreef een mooie blog over hoe zij dit jaar beleefd heeft ... zie: http://blondietanja.blogspot.com/2011/12/een-ode-aan.html?spref=tw Mooiere woorden had ze niet over me kunnen schrijven.
Ook voor haar was dit geen mooi jaar, toch stond ze op elk moment voor me klaar.
Tanja: Hopelijk wordt 2012 een mooier jaar voor je! In Maart je eigen huisje, jouw Thuis. Hopelijk een heel erg liefdevol Thuis. Meis, je bent geweldig en hebt een hart van goud. Ik zou je niet meer kunnen missen en ben heel erg blij dat je voor Naud een tante wil zijn.

Dan is er Joris. Hij is er op de moeilijke momenten voor me geweest en daar ben ik hem heel erg dankbaar voor. Ik wens je een mooi 2012 toe!

Verder zijn er nog Laura en Caroline, die mij in de eerste dagen na Marks overlijden gebeld hebben. Twee meiden waar ik eigenlijk niet zo heel veel contact mee heb, maar waarvan ik toch het gevoel heb dat ik er altijd bij terecht kan. Bedankt hier voor!

Caroline liet toevallig een berichtje op mijn facebook achter. Wat had ik graag willen zeggen dat het goed met me ging, helaas zou ik dan heel hard gelogen hebben. Helaas woont ze inmiddels ver weg en kan ik niet zomaar even langs gaan, want wat hebben we elkaar allang niet meer gezien! Dus Caroline, zodra de kans zich voordoet dan kom ik toch even op visite. Ik wens je in ieder geval alvast een heel mooi 2012 toe!

En Laura kreeg het nieuws via Caroline te horen en heeft me gelijk gebeld. Ik kan me niet alles meer herinneren van die eerste maanden, maar ik weet wel dat ze, als ik dat zou willen, langs zou komen en ik altijd kon bellen om te praten of om hulp te vragen.
Laura, heel erg bedankt hiervoor! Ik wens jou, Ernest en jullie mooie dochter Maya een heel mooi 2012 toe!

Er zijn nog een heleboel mensen die mijn leven verlaten hebben en een heleboel mensen die (terug) in mijn leven gekomen zijn.

Voor diegene die mijn leven verlaten hebben: Een heel fijn leven gewenst, hopelijk een leven zonder spijt.

Voor diegene die mijn leven binnengewandeld zijn:
Een heel hartelijk Welkom!
Bedankt voor alle steun!
Hopelijk gaan we nog vele mooie momenten beleven.
Samen...
in een mooi 2012.............
en de daarop volgende jaren.

Liefs, Nicole en Naud

Afscheid van mijn allerbeste.....

Bijna 3 jaar ben je bij me geweest...
Je was de eerste met wie ik het zolang volhield...
Dag en nacht was je er voor me...
Maar eergisteren moest ik dan toch afscheid van je nemen :(

's Morgens begon het...
ik werd gebeld....
en daarna deed je vervelend tegen me....
In het begin van de middag draaide je bij....
Je deed weer normaal...
En ik vertrouwde op je...

Wat heb je me teleurgesteld :(
's Middags deed je weer net zo vervelend tegen me...
Maar je draaide niet zo snel meer bij...
Je liet het steeds afweten...

De volgende dag nam ik een besluit...
Je had je kansen gehad...
Niet benut...

Allerbeste mobiele telefoon...Je hebt het goed gedaan, ik vind het jammer...
maar na 3 jaar heb ik dan toch vervanging voor je gezocht.
Geniet van je pensioen!

Je vervanger doet zn werk super goed, dus maak je om mij geen zorgen.

Liefs, Nicole

Zal het me dan toch lukken?

Ik heb een ritme gevonden..
Wauw.. Jeej.. Hang de vlag uit..
Komt het door de lente? Omdat het vroeger licht is? Of heb ik het aan mezelf te danken?
Who cares... Het ritme is er in ieder geval..

Voordat jullie beginnen te denken dat ik mn verstand nu compleet kwijt geraakt ben, zal ik toch maar eens uitleggen waar ik het over heb.

Een paar weken geleden zou je me voor 10:00 uur echt niet beneden zien. Dan lag ik nog lekker in mijn bed, ik was er uiteraard wel uit geweest om een fles voor Naud te maken, maar echt uit bed komen was er niet bij. Ookal was ik al die tijd wel wakker.
Het weekend van 18 maart ben ik weggeweest met Tanja naar Valkenburg, vóór dat weekend was ik al mijn ritme aan het aanpassen, maar dat weekend heeft de doorslag gegeven.
's Morgens om 08:00 uur ons bed uit... en ik vond het niet erg. Ik werd er niet chagrijnig door... gewoon hup het bed uit, wakker worden en van de dag genieten. (Die dan ineens zoooveeeeeeel langer lijkt, hahaha)

Die trend heb ik na het weekend maar gelijk doorgezet... vandaag was een uitzondering, het was 09:00 uur op de klok... maarja, zomertijd he ;) Moet nog even aan de klok wennen.

Resultaat ervan is dat ik me een stuk fitter voel.
Een andere welkome verandering is dat ik mijn maaltijden nu beter verdeeld heb over de dag.
Ik ontbijt, terwijl het eerder meer brunchen was.... en zo hou ik het eten een stuk beter vol... waardoor ik sinds het weekend valkenburg alweer 3,2 kilo afgevallen ben. *TROTS op mezelf *

Ik weet gewoon zeker dat ik het deze keer vol ga houden. Als dan straks ook de maagoperatie gewoon doorgaat dan weet ik helemaal zeker dat ik verlost ga worden van mijn overgewicht.
26 april heb ik het adviesgesprek bij de psychologe. Dan hoor ik of ik toestemming krijg voor de operatie. Tot die tijd ga ik lekker door met op geheel eigen krachten afvallen.

Wat zal dat een verandering en opluchting zijn....
Ik kan niet wachten totdat ik de kilo's kwijt ben.

Daar ben ik helaas nog lange niet.... maar ik ben in ieder geval op de goede weg
En dat telt toch ook? ;)

Waarom deze weblog?

Ik ben niet het type meisje dat, 's avonds voor het naar bed toe gaan ,aan een tafeltje gaat zitten, haar dagboek openslaat en er vervolgens lustig op los begint te schrijven.

Toch liep ik al een paar dagen rond met het idee om een weblog op te starten.
Maar waar begin je, welke site kies je uit enz? De vorige site beviel niet helemaal, dus ben ik, na amper 2 dagen, met mijn blog verhuisd  :P

Maargoed...Waarom nou die weblog?

Misschien vooral omdat ik mijn ei kwijt moet.
Ik wil dingen van me af kunnen schrijven en de mening van anderen erover horen.
Ik wil voor mezelf bijhouden hoe het met mij gaat, van dag tot dag,
hoe het met het afvallen gaat... wat de dingen zijn die me bezighouden... etc.
Kortom.... door middel van mijn weblog.. neem ik jullie mee op reis door mijn leven...en gun ik jullie af en toe een kijkje in mijn hoofd ;)